Ik zie waarom ik blokkeer en juist daarom gebeurt het niet meer.

“Ik zit nu bijna twee jaar in het High Potential programma van een Nederlandse multinational. Alles verloopt volgens plan. Ik leer heel veel en maak mooie stappen. Het geluk lacht me toe. Maar er was één ding waar ik telkens weer tegenaan liep. Als ik zonder voorbereiding groepen moest toespreken, bijvoorbeeld in een vergadering of een grote zaal, dan kon ik totaal bevangen raken door angst. Het koude zweet brak me dan uit, mijn hersens leken te blokkeren en ik werd licht in mijn hoofd. Ik geloof niet dat mijn omgeving er veel van merkte, maar ik wilde hier absoluut vanaf. Op het niveau waar ik naartoe wil groeien, mag zoiets geen probleem zijn. Inmiddels zie ik waarom ik blokkeer en juist daarom gebeurt het niet meer.”

 

 

Ik voel rust omdat ik milder en met minder oordelen kijk naar mijzelf en mijn omgeving.

“Ik ben een perfectionist. Altijd al geweest. Het zit in mijn aard om overal de dingen te zien die nòg beter kunnen. Bij mijzelf. En bij anderen. Daardoor ben ik een hele harde werker en dat heeft mij inmiddels veel goeds opgeleverd. Maar ik begon ook te merken dat het me heel veel energie kostte. Want ik was nooit klaar. Ook had het effect op mijn relaties met mensen. Toen een collega zei: “Kun jij nou nooit eens zien wat er al wèl is?” schrok ik daar erg van. Want hij had gelijk. Door middel van coaching wilde ik leren om met meer mildheid en positiviteit naar mijzelf en mijn omgeving te kijken. Ik heb daarin grote stappen gemaakt. Inmiddels voel ik steeds meer rust.”

 

 

Ik durf gevoelens bespreekbaar te maken zonder bang te zijn dat de situatie uit de hand loopt.

“In gesprekken met mijn klanten en medewerkers gebeurde er bij mij van binnen vaak veel wat ik niet uitsprak. Bij hun was dat ongetwijfeld ook zo. Rationeel wist ik dat het de kwaliteit van mijn contacten ten goede zou komen als ik dat niveau bewust zou opzoeken. Maar ik vond het ook eng. Misschien maakte ik wel iets los wat niet meer te stoppen zou zijn. Ik wilde leren hoe ik daarmee om kon gaan op een manier die bij mij past en waar ik me zeker bij voel. Inmiddels durf ik gevoelens bespreekbaar te maken zonder bang te zijn dat de situatie uit de hand loopt. Ik geniet er zelfs van.”

 

 

ik voel rust omdat ik weet waar ik over twintig jaar wil eindigen.

“Soms hoorde ik erover bij anderen. En nu overkwam het ook mij. Ik heb alles wat ik mij kan wensen. Een lieve vrouw, twee gezonde kinderen, een mooi huis, auto, bootje en twee, soms drie keer per jaar met vakantie. Ik werk hard en mijn organisatie is tevreden over wat ik doe. En toch zat er sinds een tijdje iets te knagen. Zou mijn leven zo doorkabbelen tot mijn pensioen over twintig jaar? Was dat alles en moest ik domweg leren accepteren? Of was er méér uit te halen? Dat laatste wilde ik onderzoeken met een coach. Inmiddels voel ik rust omdat ik weet waar ik over twintig jaar wil eindigen.”

 

 

Ik voel me een gelijkwaardig lid in ons management team en heb dat kleine meisje ver achter me gelaten.

“Ik zit in het directieteam van onze organisatie. Ik heb inmiddels veel bereikt. En toch kon ik soms worden overvallen door het gevoel dat ik minderwaardig ben. Ik wist dat dit iets is van vroeger. In mijn huidige omgeving is er niemand die mij in die positie plaatst. Er is sprake van respect en gelijkwaardigheid. Desondanks stapte ik soms toch in die valkuil. Als een reflex. Maar wel een reflex die overbodig was geworden. Ik wilde leren de situaties waarin dit gebeurt vòòr te zijn en effectief te handelen in plaats van dicht te slaan en me weer dat kleine meisje te voelen. Inmiddels voel ik me een gelijkwaardig teamlid en heb ik dat kleine meisje ver achter mij gelaten.”

 

 

Ik voel me sterk genoeg om deze grote opdracht te vervullen.

“Ten gevolge van een reorganisatie was de helft van mijn team overgeplaatst en had ik er mensen uit twee andere teams bijgekregen. Oud en jong, rijp en groen, alles zat door elkaar. Mijn voornaamste opdracht was om daar een zelfstandig, evenwichtig, soepel draaiend team van te maken met draagvlak voor onze opdracht en waarin mensen functioneren met vertrouwen en plezier. Dat vond ik best pittig. Ik was pas anderhalf jaar manager en het leiderschapsontwikkelprogramma dat ik doorliep was nog niet eens afgerond. Ik wilde graag sparren met iemand van buiten onze organisatie over de vraag hoe ik deze klus zo goed mogelijk kon aanpakken. Nadat een paar goede gesprekken met Betty had ik het zelfvertrouwen gevonden om deze opdracht aan te kunnen.”